Nurullah ATAÇ

[ByMY]

(1898-1957)
Yazar, mütercim. İstanbul’da doğdu. Hammer Tarihî’ni tercüme eden Mehrned Atâ Bey’in oğludur. Düzenli bir öğ­renim görmedi. Özel olarak Fransızca öğrendi, istanbul Üni­versitesi Yabancı Diller Okulu’nda, Gazi Eğitim Enstitüsü’n-de Fransızca öğretmenliği, Ticâret ve Millî Eğitim bakan­lıklarında mütercimlik yaptı, 1945 yılında Cumhurbaşkanlı­ğı mütercimliğine getirildi ve bu görevden emekli oldu (7.11.1952). Ankara’da öldü.
Sanat hayâtına 1921-22 yıllarında Dergâh mecmuasında yayınladığı şiirleri ile başladı. Sonra günlük gazetelerde de­neme, fıkra ve tenkit yazılan yazdı. Fransızca’dan yaptığı tercümelerle tanındı. Ataç’ı aktüel bir kişi hâline getiren un­surlar arasında Türkçe’nin özleştirilmesi konusunda aşırı tavrı ile kendisinden sonraki bâzı yazarlarda da görülen dev­rik cümfe alışkanlığı sayılabilir. Dildeki aşırılığı onu uydu-rukçacılığa götürmüştür. Ataç’ı bazı yazarlar iyi bir tenkidci olarak da kabul etmezler. Hüküm ve düşüncelerinde tutar­sızlıklar olduğu görülmektedir. Onun en başarılı ve kalıcı eserleri eski Yunan, Lâtin, Fransız ve Rus klâsiklerinden yaptığı tercümelerdir.

Eserleri:

1. Günlerin Getirdiği (1946), 2. Karalama Defteri (1952), 3. Sözden Söze (1952), 4. Ararken (1954), 5. Diyelim (1954), 6. Söz Arasında (1957), 7. Okuruma Mektuplar (1958), 8. Günce (1960), 9. Prospero İle Caliban (1961). [tdK, Ataç adlı bir eser neşrederek yazarın dil görüşünü, bâzı dil soh­betlerini ve bibliyografyasını tanıtmıştır (1962).] 10. Söyleşi­ler (1964).