ÇANAKKALE'YE DAİR

[ozumozdemir]

   Bir savaş düşünün,var ve yok arasında.Bir mücadele düşünün sevdanın en büyüğü için.Bir inanç düşünün teknolojiye,bilime,vahşete dur diyen...
İşte bunun Adı Çanakkale’dir...
   O günlerde son 200 yılı yenilgilerle geçmiş bir millet,her ferdi savaş görmüş ve yorgun,Halkı kendine güvensiz ve fakir.Devleti ise tüm olanaksızlıklara karşı dik ve mağrur.
   Osmanlı Devleti I. dünya savaşına kaybettiklerini geri almak ve o eski muhteşem günlerine geri dönmenin umuduyla girmişti ama nereden bilebilirdi ki bu savaş koskoca bir cihan devletinin sonu olacak.
   İşte bu savaşın bir cephesi,dünya tarihinin en kanlı sayfalarının yazıldığı yerdir.Bu savaşta inanç teknolojiye üstün geldi.Tarih o günleri yazmaya utandı,çünkü burada bir savaş görüntüsü içinde vahşet yaşandı.1 metrekareye 6000 merminin düştüğü,itilaf devletlerinin İstanbul hayaliyle hayatında daha yeni hayal kurmaya başlayan binlerce genci yok ettiği bir savaş.Aslında yok edemedi, destanlaştırdı Onları.
Ama nereden bilecekti yedi düvel,Türk milletinin vatan uğruna,bayrak uğruna,namus uğruna,din uğruna can değil canlar verecek kadar gözü pek olduğunu...Onlar bilmiyordu o bayraktaki kırmızının kan olduğunu ve o bayrağın bu vatan kazanılırken Malazgirt’te,Sırpsındığı’da,İstanbul’da bu rengi aldığını.Eğer bu vatan kaybedilecekse ne önemi vardı canın,cananın,yaşamın onlar için.
   Daha on dördünde kardeşlerine hayallerini anlatıyordu Osman’ım Daha on altısında anasının başına yaktığı kına ile askerdi Murad’ım ve Daha on sekizinde okuduğu lisede arkadaşlarıyla şakalaşıyordu Mehmed’im.Ama bilmiyordu onlar bir gün vatanına kasteden düşmanları kovmak için biri er,diğeri komutan olacak, bir diğeri de askere su taşıyacaktı cephede.
   Hayaller yarım kalacaktı,oyunlar tamamlanamayacaktı...Ellerde silah gönüllerde iman ve vatan aşkıyla cephede soluğu alacaklardı.
   Onlar bize vatan hazırladı kanlarıyla.Onlar bize destan yazdılar okuyalım,anlatalım diye.”Biliyor musun benim dedem Çanakkale’de gavuru kovmak için ölmüş” diyecekti torunu,ölmüş de bize bu vatanı kazandırmış.
Peki bu vatanı Çanakkale’de canlarıyla kuranlara biz ne yapalım,onların haklarını nasıl ödeyelim?Evet onların hakkı ödenmez belki ama bizler onlara sahip çıkarak,onları hatırlayarak;bu vatanda doktor,öğretmen,polis-asker olarak kısacası bu vatana bizler de hizmet ederek onların ruhlarına bir nebze olsun rahatlık verebiliriz.Onlar bu vatanı canlarıyla kurdu,kanlarıyla suladı.Kimse bizden bunu istemiyor ama bu vatana hizmet etmek için mutlaka çalışmamız gerekiyor.
   Ve siz gençler,bu vatana üniversiteye girerek,asker olarak,doktor olarak,öğretmen olarak hizmet edebilirsiniz.Ve şehitlerimize “Dede ben de senin gibi bu vatan kul oldum,köle oldum ve eriştiğim her yerde seni anlattım,seni yaşattım” demelisiniz.
Hepinizi saygıyla selamlıyor ve şahitlerimizin ruhunuz şad olsun diyorum...